(źródło uzasadnienie do projektu ustawy oraz Ustawa – prawo przedsiębiorców)

Z dniem 30 kwietnia weszła w życie Ustawa z dnia 6 marca 2018 Prawo Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018r. poz. 646) – dalej Ustawa. Ustawa zastąpiła Ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (dalej u.s.d.g.). Konieczność zmiany została uzasadniona przez Ustawodawcę potrzebą funkcjonowania aktu prawnego, który będzie lepiej dostosowany do aktualnych oczekiwań przedsiębiorców zwłaszcza, że u.s.d.g. była nowelizowana około 90 razy i istniały w jej ramach czasami przepisy niestanowiące spójnej całości. Ponadto treść ustaw odrębnych dotyczące rozmaitych aspektów lub dziedzin działalności gospodarczej nie zawsze były w pełni kompatybilna z rozwiązaniami przewidzianymi w danym zakresie spraw w u.s.d.g. W u.s.d.g. brakowało również uregulowania wielu instytucji prawnych odczuwanych przez przedsiębiorców jako potrzebne i przydatne (np. fora instytucjonalizujące współpracę Rządu RP oraz przedsiębiorców; szersze ustawowe gwarancje wielu ogólnych zasad konstytucyjnych), zaś istniały niepotrzebne przeregulowanie wielu szczegółowymi rozwiązaniami o charakterze technicznym i wykonawczym, które z powodzeniem mogłyby być unormowane w ustawach odrębnych.

GŁÓWNY CEL USTAWY
W uzasadnieniu do projektu Ustawy na etapie procesu legislacyjnego czytamy m.in., że
„Zasadniczym celem ustawy – Prawo przedsiębiorców jest pełniejsze urzeczywistnienie konstytucyjnej zasady wolności działalności gospodarczej oraz innych konstytucyjnych zasad relewantnych dla przedsiębiorców i wykonywanej przez nich działalności gospodarczej. „

RÓŻNICE W STOSUNKU DO U.S.D.G.
Ustawa – Prawo przedsiębiorców różni się od zakresu regulacji obecnie obowiązującej u.s.d.g. poprzez jej „odchudzenie” o przepisy szczegółowe dotychczas zamieszczone w u.s.d.g. i tym samem powielane względem ustaw szczegółowych regulujących daną kwestię. Dotyczy to m. in. szczegółowego normowania kwestii dotyczących: Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej; pojedynczego punktu kontaktowego; działalności gospodarczej osób zagranicznych i przedsiębiorców zagranicznych – nie oznacza to jednak całkowitego ich pominięcia w tej ustawie, jednak Ustawa – Prawo przedsiębiorców w większości przypadków zawiera podstawowe zręby uregulowania danej instytucji prawnej, wraz z odesłaniem do szczegółowej regulacji w ustawach odrębnych.

NOWE REGULACJE USTAWOWE
Do nowych zagadnień uregulowanych w Ustawie należą następujące instytucje:
1. wiele ogólnych zasad wiążących organy władzy publicznej w ich relacjach z przedsiębiorcami i konkretyzujących wymogi wynikające z konstytucyjnej klauzuli demokratycznego państwa prawnego
2. instytucja działalności nieewidencjonowanej;
3. Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców;
4. objaśnienia prawne;
5. zasady opracowywania projektów aktów prawnych określającego warunki podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej.

ZAKRES ZASTOSOWANIA USTAWY
W przepisach rozdziału 1 ustawy zatytułowanego „Przepisy ogólne” wskazany został zakres zastosowania ustawy oraz ustanowione zostały określone wyłączenia z zakresu jej zastosowania. Ustawa ma regulować działalność gospodarczą „na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”, bez względu na to, czy będzie ona podejmowana lub wykonywana przez przedsiębiorców polskich czy też przedsiębiorców zagranicznych.

WYŁĄCZENIA STOSOWANIA USTAWY
Ustawa wyłącza z zakresu jej zastosowania określone rodzaje działalności związanej z eksploatacją zasobów przyrody (tj. działalność wytwórczą w rolnictwie w zakresie upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwo, warzywnictwo, leśnictwo i rybactwo śródlądowe), a także określone rodzaje działalności wykonywanej przez rolników takie jak: działalność agroturystyczna, działalność w zakresie wyrobu wina oraz działalność w zakresie sprzedaży produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy, hodowli lub chowu.

DEFINICJA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ, MOMENT ROZPOCZĘCIA
Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Prawo przedsiębiorców nie zawiera już wskazania rodzajów działalności gospodarczej (tzn. działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa, poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa).
Działalność jest „zorganizowana”, gdy jest ona wykonywana przy wykorzystaniu konkretnych składników materialnych (np. nieruchomości lub ruchomości) lub składników niematerialnych (w tym takich jak np. know-how, dobre imię czy też pewne prawa na dobrach niematerialnych, w tym patenty lub prawa autorskie), które są przez daną osobę łączone w sensie funkcjonalno–gospodarczym w jeden uporządkowany kompleks, zdatny do tego, aby przy jego wykorzystaniu można było uczestniczyć w obrocie gospodarczym i zaspokajać określone potrzeby osób trzecich (np. świadczyć usługi na ich rzecz). Nie jest tu natomiast rozstrzygająca sama przez się wartość lub ilość tych składników, względnie też zewnętrzna postać, którą przybierają. Zewnętrznym przejawem zorganizowania danej działalności mogą być pewne działania formalizujące daną działalność i czyniące ją widoczną (rozpoznawalną) dla otoczenia (np. otwarcie lokalu usługowego lub zamieszczenie logo lub tablicy reklamowej przed pomieszczeniem, w którym jest wykonywana dana działalność).
Zarobkowy charakter ma działalność, która jest prowadzona w celu (z subiektywnym zamiarem) osiągania zysków, nawet jeżeli de facto dana działalność nie zawsze będzie obiektywnie dochodowa.
O działalności „we własnym imieniu” jest mowa, gdy podmiot organizujący tę działalność czyni to na swoją rzecz i jednocześnie ponosi odpowiedzialność za zaciągnięte w związku z tym zobowiązania. Nie stanowi zatem działalności gospodarczej działalność pracowników, pełnomocników i prokurentów, członków organów osoby prawnej, osób prowadzących administrację masy majątkowej w imieniu jej właściciela.
Ustawa – Prawo przedsiębiorców utrzymuje regułę, iż działalność gospodarczą można podjąć w dniu złożenia wniosku o wpis do CEIDG albo po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym . Podjęcie działalności gospodarczej należy w tym kontekście rozumieć jako dokonanie przez przedsiębiorcę po raz pierwszy w obrocie gospodarczym konkretnej czynności bezpośrednio związanej z zadeklarowanym przez przedsiębiorcę przedmiotem jego działalności
Wyjątek od tej reguły dotyczy w szczególności spółek kapitałowych w organizacji, tj. spółki z o.o. w organizacji, która powstaje z momentem zawarcia umowy spółki, oraz spółki akcyjnej w organizacji, która powstaje z momentem zawiązania spółki, tj. z chwilą sporządzenia stosownych aktów notarialnych, w których dokonano objęcia całego kapitału zakładowego danej spółki i wyrażono zgodę założycieli na zawiązanie spółki i na brzmienie jej statutu.

DEFINICJA MIKRO-, MAŁEGO I ŚREDNIEGO PRZEDSIĘBIORCY
Ustawa – Prawo przedsiębiorców definiuje pojęcia mikro-, małego i średniego przedsiębiorcy oraz organu.
Zawarte w ustawie – Prawo przedsiębiorców legalne definicje mikro-, małego i średniego przedsiębiorcy nie mają natomiast normatywnego znaczenia dla sposobu rozumienia tych pojęć na potrzeby przepisów prawa Unii Europejskiej o pomocy państwa oraz na potrzeby polskich przepisów dotyczących pomocy państwa i implementujących w tym zakresie przepisy prawa UE. W zakresie prawa pomocy państwa należy stosować definicję mikro-, małego i średniego przedsiębiorcy zawartą w relewantnych przepisach prawa unijnego. Jednocześnie utrzymane zostaną odmienne definicje pojęć mikro-, mały, średni przedsiębiorca na gruncie ustawy – Prawo przedsiębiorców oraz ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.
Średnioroczne zatrudnienie, do którego odnoszą się definicje mikro-, małego i średniego przedsiębiorcy, określa się w przeliczeniu na pełne etaty

DZIAŁALNOŚĆ NIEEWIDENCJONOWANA
Za działalność gospodarczą nie będzie uznawana działalność nieewidencjonowana, czyli „działalność wykonywana przez osobę fizyczną, której przychód należny z tej działalności nie przekracza w żadnym miesiącu 50% kwoty minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę, i która w okresie ostatnich 60 miesięcy nie wykonywała działalności gospodarczej”. Taka niskoprzychodowa działalność może uzyskać charakter działalności gospodarczej w momencie, gdy osoba fizyczna wykonująca taką działalność złoży wniosek o wpis do CEIDG. Jednocześnie przewidziano przepis przejściowy stanowiący, że przepisy o działalności nieewidencjonowanej stosuje się również do działalności wykonywanej przez osoby, które w okresie 1 roku przed dniem wejścia w życie ustawy nie były wpisane do CEIDG lub które zostały wykreślone z CEIDG więcej niż 1 rok przed dniem wejścia w życie ustawy, nawet jeżeli w okresie ostatnich 60 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy wykonywały działalność gospodarczą.
Regulacja dotycząca działalności nieewidencjonowanej nie będzie miała zastosowania do działalności wykonywanej w ramach umowy spółki cywilnej. Za działalność nieewidencjonowaną nie będzie mogła być także uznana działalność wymagająca uzyskania koncesji, zezwolenia albo wpisu do rejestru działalności regulowanej.
Skoro działalność nieewidencjonowana nie jest działalnością gospodarczą, to tym samym podmiot ją wykonujący nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy – Prawo przedsiębiorców. Natomiast może on być przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów k.c., zobowiązanym do przestrzegania przepisów k.c. adresowanych do przedsiębiorców, w tym przepisów wiążących przedsiębiorców w relacjach z konsumentami. Dodatkowo w orzecznictwie uznaje się, że działalnością gospodarczą w rozumieniu k.c. może być również działalność niezarobkowa, o ile jest podporządkowana zasadzie racjonalnego gospodarowania. W praktyce oznacza to, że przedsiębiorcami w rozumieniu przepisów k.c., zobowiązanymi do przestrzegania przepisów k.c. adresowanych do przedsiębiorców (w tym przepisów wiążących przedsiębiorców w relacjach z konsumentami), są również takie podmioty, które wykonują działalność niezarobkową, niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu Ustawy – Prawo przedsiębiorców
Ustawa – Prawo przedsiębiorców utrzymuje przepis z u.s.d.g., zgodnie z którym „za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej.” Spółki cywilne nie są przedsiębiorcami w rozumieniu Ustawy, gdyż nie posiadają odrębnej podmiotowości prawnej, stąd też wspólnik spółki cywilnej jest przedsiębiorcą jedynie w takim zakresie, w jakim w ramach spółki cywilnej wykonuje działalność gospodarczą, nie jest zaś przedsiębiorcą w zakresie, w jakim w ramach spółki cywilnej wykonuje działalność niebędącą działalnością gospodarczą w rozumieniu Ustawy.

ZASADY
W przepisach rozdziału 1 ustawy – Prawo przedsiębiorców zamieszczone zostały podstawowe zasady wiążące organy władzy publicznej i przedsiębiorców, które wprawdzie wynikają z przepisów Konstytucji, jednak nie są wszystkie jednoznacznie w niej wyartykułowane. Wprowadzenie zasad do Ustawy stanowi ponadto dodatkowe i dobitne przypomnienie organom władzy publicznej, że w ich relacjach z przedsiębiorcami zasady te mają pełną moc wiążącą i muszą być bezwzględnie przestrzegane. Zasady te zostały dostosowane merytorycznie do specyfiki spraw związanych
z działalnością gospodarczą, wyraźnie widocznej na tle pozostałych kategorii spraw z zakresu administracji publicznej ale Ustawa dozwala na określone odstępstwa od tych zasad w szczególnie uzasadnionych przypadkach

Do unormowanych zasad wiążących przedsiębiorców należą:
1. zasada wolności działalności gospodarczej,
2. zasada „co nie jest prawem zabronione, jest dozwolone”,
3. obowiązek wykonywania działalności gospodarczej zgodnie z zasadami uczciwej konkurencji i poszanowania dobrych obyczajów oraz słusznych interesów innych przedsiębiorców i konsumentów, a także poszanowania i ochrony praw i wolności człowieka,

Do unormowanych wiążących organy władzy publicznej w ich relacjach z przedsiębiorcami należą:
1. zasada wolności działalności gospodarczej i równości przedsiębiorców,
2. zasada „co nie jest prawem zabronione, jest dozwolone”,
3. zasada domniemania uczciwości przedsiębiorcy,
4. zasada rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść przedsiębiorcy,
5. zasada przyjaznej interpretacji przepisów – in dubio pro libertate,
6. zasady pogłębiania zaufania, proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania,
7. zasada odpowiedzialności urzędników za naruszenie prawa,
8. zasada pewności prawa,
9. zasada udzielania informacji).

W tym miejscu warto rozwinąć założenia i zakres stosowania niektórych z wymienionych powyżej zasad.

Zasada domniemania uczciwości przedsiębiorcy
Zasada ta nakazuje organom władzy publicznej przyjmowanie założenia, że dopóki nie nastąpi wykazanie (udowodnienie) przeciwieństwa, przedsiębiorca działa zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. W świetle tej zasady dla organu władzy publicznej przedsiębiorca nie może być podmiotem z samego już założenia podejrzanym, co do którego suponuje się, że działa bezprawnie, nieuczciwie lub nieetycznie. Organ władzy publicznej musi w dobrej wierze zakładać, że przedsiębiorca przestrzega prawa, szanuje etykę i moralność publiczną oraz postępuje uczciwie w relacjach z innymi przedsiębiorcami, konsumentami i organami władzy.

Zasada rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść przedsiębiorcy
Zasada ta ma zastosowanie w postępowaniach przed organami władzy publicznej, których przedmiotem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku (w tym np. kary pieniężnej) bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia (np. koncesji lub zezwolenia na działalność gospodarczą). Zasada ta nakazuje organowi władzy publicznej przyjąć, że wątpliwości faktyczne, których nie dało się usunąć w toku postępowania, a które istnieją pomimo uprzedniego podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, rozstrzyga się na korzyść przedsiębiorcy.

Zasada przyjaznej interpretacji przepisów – in dubio pro libertate
Zasada ta – podobnie jak zasada omówiona poprzednio – ma zastosowanie w postępowaniach prowadzonych przed organami władzy publicznej. Zasada ta nakazuje organom, aby te w przypadku niedających się usunąć w danej sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej (zwłaszcza w razie możliwych wielu różnych interpretacji danej normy prawnej) rozstrzygały te wątpliwości na korzyść przedsiębiorcy.

Zasada proporcjonalności
Zasada oznacza, że organowi wolno jest podejmować jedynie takie działania, które są konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu. Zasada proporcjonalności musi być respektowana przez organy władzy publicznej zarówno wtedy, gdy postanawiają one o tym, czy w danym przypadku należy w ogóle podejmować określone działania wobec przedsiębiorców (czego alternatywą może być pozostawienie przedsiębiorcy lub przedsiębiorców w stanie wolnym od ingerencji i działań organu w danym zakresie spraw), jak też przy decydowaniu przez organy władzy publicznej o treści ich działań, w tym o zakresie i intensywności ich ingerencji w sytuację prawną przedsiębiorcy.

Zasada odpowiedzialności urzędników za naruszenie prawa
Zasada ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych osobistej majątkowej odpowiedzialności za naruszenie prawa spowodowane ich zawinionym działaniem lub zaniechaniem ma być w swoim założeniu elementem samodyscyplinującym funkcjonariuszy publicznych i wymuszającym na nich dokładanie takiej staranności przy wykonywaniu swoich obowiązków służbowych, w tym w relacjach wobec przedsiębiorców, aby nie byli oni następnie zmuszeni do faktycznego ponoszenia ciężarów majątkowych związanych z tą odpowiedzialnością. Omawiany rodzaj odpowiedzialności jest szczegółowo uregulowany m.in. w ustawie z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa.
Odpowiedzialność funkcjonariuszy publiicznych nie wyklucza równoczesnej majątkowej odpowiedzialności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego wobec przedsiębiorcy za wyrządzoną mu szkodę, i to odpowiedzialności niezależnej od winy jakiegokolwiek podmiotu. Cywilnoprawna odpowiedzialność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego wobec przedsiębiorcy za wyrządzoną mu szkodę, szczegółowo uregulowana została w przepisach k.c. i jest ona niezależna od winy. Odpowiedzialność funkcjonariuszy jest natomiast tylko na zasadzie winy, nie zaś ryzyka.

Zasada udzielania informacji
Udzielanie informacji określone w Ustawie polega przede wszystkim na wskazywaniu oraz wyjaśnianiu przedsiębiorcy obowiązujących go regulacji i wymogów w sposób abstrakcyjny, nie zaś na prowadzeniu konkretnej sprawy przedsiębiorcy zwracającego się o informację.
Należy jednocześnie podkreślić, że udzielenie informacji nie rodzi po stronie organu administracji obowiązku wydania rozstrzygnięcia o określonej treści. Udzielenie informacji ma mieć jedynie charakter działania wspierającego przedsiębiorców, nie zaś zastępować rozstrzygnięcia podjęte wobec przedsiębiorców we właściwym trybie. Udzielenie informacji nie może zatem rodzić żądania rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej w określony sposób, jeżeli oznaczałoby to naruszenie prawa

RZECZNIK MAŁYCH I ŚREDNICH PRZEDSIĘBIORCÓW
W Ustawie – Prawo przedsiębiorców nastąpiła instytucjonalizacja Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców. Jego zadaniem będzie strzeżenie praw mikro-, małych i średnich przedsiębiorców. Zakres i sposób działania Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców określają odrębne przepisy tj. USTAWA z dnia 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz. U. z 2018r. poz.648).

ULGA NA START
Przedsiębiorca będący osobą fizyczną, który podejmuje działalność gospodarczą po raz pierwszy albo podejmuje ją ponownie po upływie co najmniej 60 miesięcy od dnia jej zawieszenia lub zakończenia i nie wykonuje jej dla pracodawcy, na rzecz którego przed dniem rozpoczęcia działalności gospodarczej, w bieżącym lub w poprzednim roku kalendarzowym wykonywał w ramach stosunku pracy lub spółdzielczego stosunku pracy czynności wchodzące w zakres wykonywanej działalności gospodarczej, przez okres 6 miesięcy nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Ten okres 6 miesięcy powinien być liczony od momentu podjęcia przez wspomnianą osobę fizyczną działalności gospodarczej, czyli od momentu faktycznego rozpoczęcia wykonywania tej działalności rozumianego jako pierwsza czynność w obrocie gospodarczym bezpośrednio związana z przedmiotem zadeklarowanej działalności gospodarczej. Jednocześnie brak płatności składek przez przedsiębiorcę przez okres korzystania z ulgi spowoduje brak prawa do świadczeń za ten okres w przyszłości. Skorzystanie z „ulgi na start” jest zależne wyłącznie od woli przedsiębiorcy i stanowi alternatywę wobec tradycyjnego systemu ponoszenia ciężarów dotyczących ubezpieczeń społecznych.

NIP/REGON
Odnośnie kwestii identyfikacji przedsiębiorcy w urzędowych rejestrach na podstawie numeru identyfikacji podatkowej (NIP) należy zauważyć, że Ministerstwo Rozwoju wspólnie z Ministerstwem Cyfryzacji podjęło prace w zakresie ujednolicenia i wprowadzenia numeru identyfikacji podatkowej jako podstawowego identyfikatora przedsiębiorców w obrocie gospodarczym.

TERMINY I DOKUMENTY W POSTĘPOWANIACH, WSZCZĘCIE POSTĘPOWANIA
Ustawa utrzymuje regułę, zgodnie z którą organ władzy publicznej nie może żądać ani uzależniać swojego rozstrzygnięcia od przedłożenia dokumentów w formie oryginału, poświadczonej kopii lub poświadczonego tłumaczenia, chyba że obowiązek taki wynika z przepisów prawa
Wprowadza się reguły, zgodnie z którymi organ administracji publicznej, wyznaczając przedsiębiorcy termin na dokonanie określonej czynności, będzie uwzględniał czas niezbędny do jej wykonania, słuszny interes prywatny oraz interes publiczny (rozsądne terminy dla przedsiębiorcy). Powyższa zasada znajdzie zastosowanie wszędzie tam, gdzie termin nie jest wprost określony w przepisach prawa, przyczyniając się do ograniczenia dowolności działań organów administracji publicznej. W związku z tym, że nie jest możliwe abstrakcyjne wskazanie „rozsądnych terminów”, organ każdorazowo będzie musiał ocenić, jaki termin jest rozsądny. Zasada ta bezpośrednio łączy się także z zasadą szybkości postępowania oraz prowadzenia przez organ rzetelnie postępowania.
Organ władzy publicznej nie może odmówić przyjęcia pism i wniosków niekompletnych. Obowiązek przyjęcia przez organ niekompletnego wniosku jest rozwiązaniem dogodnym dla przedsiębiorcy, bowiem skutkuje wszczęciem wówczas stosownego postępowania administracyjnego, co z kolei przeciwdziała utracie terminów przez przedsiębiorcę. Odrębną kwestię stanowią przy tym terminy ustawowo zakreślone dla organu na załatwienie sprawy. W przypadku spraw prowadzonych na podstawie k.p.a. terminy na rozpoznanie sprawy biegną od dnia uzupełnienia przez przedsiębiorcę braków, tj. od dnia złożenia kompletnego wniosku.

OBJAŚNIENIA PRAWNE
Ustawa – Prawo przedsiębiorców wprowadza nową instytucję prawną w postaci objaśnień prawnych. Objaśnieniami prawnymi w rozumieniu ustawy są „wyjaśnienia przepisów regulujących wykonywanie działalności gospodarczej, dotyczące praktycznego ich stosowania”. Tak rozumiane objaśnienia prawne mają być wydawane – z urzędu lub na wniosek Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców – przez właściwych ministrów oraz organy upoważnione ustawowo do opracowywania i przedkładania Radzie Ministrów projektów aktów prawnych (np. przez Prezesa UOKiK), w zakresie swojej właściwości, i mają na celu zapewnienie jednolitego stosowania przepisów prawa z zakresu działalności gospodarczej. Treść objaśnień prawnych ma uwzględniać w szczególności orzecznictwo sądów, orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Objaśnienia prawne są zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej urzędu obsługującego właściwego ministra lub na stronie innego organu uprawnionego do wydawania objaśnień prawnych. Podmioty uprawnione do wydawania objaśnień prawnych będą mogły z urzędu lub na wniosek Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców zmienić wydane objaśnienia, jeżeli stwierdzą ich nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Objaśnienia prawne nie będą wiążące dla przedsiębiorcy, jednakże przedsiębiorca nie będzie mógł być obciążony sankcjami administracyjnymi, finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do treści objaśnień prawnych ani daninami w wysokości wyższej niż wynikające z objaśnień prawnych.

INTERPRETACJE INDYWIDUALNE
Ustawa – Prawo przedsiębiorców utrzymuje instytucję interpretacji indywidualnych, zmieniając w pewnym zakresie ich reżim prawny. Udzielenie interpretacji indywidualnej następuje w drodze decyzji. Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym oraz z pouczeniem o prawie wniesienia środka zaskarżenia. Organ administracji publicznej lub państwowa jednostka organizacyjna niezwłocznie zamieszcza w Biuletynie Informacji Publicznej, na swoich stronach podmiotowych, interpretacje indywidualne, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty wskazane w treści interpretacji.
Interpretacja indywidulna będzie mogła być zmieniona przez organ w drodze wznowienia postępowania w przedmiocie jej wydania. Zmiana bądź uchylenie decyzji – interpretacji indywidualnej także będzie objęta obowiązkiem publikacji w Biuletynie Informacji Publicznej. Jednakże należy pamiętać, iż zasady i tryb udzielania interpretacji przepisów prawa podatkowego reguluje ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, co oznacza, że do takich interpretacji nie mają zastosowania przepisy Ustawy.
Interpretacja indywidualna nie jest wiążąca dla przedsiębiorcy, jednakże przedsiębiorca nie może być obciążony sankcjami administracyjnymi, finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do uzyskanej interpretacji indywidualnej ani daninami w wysokości wyższej niż wynikające z uzyskanej interpretacji indywidualnej

UTRWALONA PRAKTYKA INTERPRETACYJNA
Ustawa – Prawo przedsiębiorców wprowadza nową instytucję prawną w postaci utrwalonej praktyki interpretacyjnej. Pod pojęciem „utrwalonej praktyki interpretacyjnej” ustawa rozumie „wyjaśnienia co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów, z których wynika obowiązek świadczenia przez przedsiębiorcę daniny publicznej lub składek na ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne, dominujące w wydawanych w takich samych stanach faktycznych oraz takim samym stanie prawnym – w trakcie danego okresu rozliczeniowego oraz w okresie 12 miesięcy przed rozpoczęciem okresu rozliczeniowego – interpretacjach indywidualnych”. W pojęciu „utrwalonej praktyki interpretacyjnej” mieszczą się zarówno określone – spełniające wskazane przesłanki – interpretacje indywidualne, jak też spełniające stosowne przesłanki objaśnienia prawne.
Przedsiębiorca nie może być obciążony sankcjami administracyjnymi, finansowymi lub karami w zakresie, w jakim zastosował się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej właściwego organu administracji publicznej lub państwowej jednostki organizacyjnej ani daninami w wysokości wyższej niż wynikające z tej utrwalonej praktyki interpretacyjnej

PUNKT INFORMACJI DLA PRZEDSIĘBIORCY
Ustawa przewiduje utworzenie Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy, prowadzonego przez ministra właściwego do spraw gospodarki. Punkt Informacji dla Przedsiębiorcy ma umożliwiać w szczególności załatwianie spraw związanych z podejmowaniem, wykonywaniem i zakończeniem działalności gospodarczej oraz dostęp do informacji w tych sprawach. Szczegółowy zakres zadań oraz zasady funkcjonowania Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy określają przepisy Ustawy z dnia 6 marca 2018r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2018r. poz. 647) .

Do zadań Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy należy:
1. umożliwienie załatwiania spraw związanych z: podejmowaniem, wykonywaniem i zakończeniem działalności gospodarczej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; uznawaniem kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, z wyłączeniem przeprowadzania stażu adaptacyjnego i testu umiejętności; świadczeniem usług transgranicznych w rozumieniu art. 5 pkt 10 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskie oraz wykonywaniem usługowej działalności transgranicznej w rozumieniu ustawy o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; wydaniem europejskiej legitymacji zawodowej, o której mowa w przepisach rozdziału 6 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,
2. zapewnienie dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w pkt 1;
3. realizacja obowiązków punktu kontaktowego dla administracji oraz punktu kontaktowego dla usługodawców i usługobiorców, o których mowa w art. 3c ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną.

REGLAMENTACJA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ
Ustawa – Prawo przedsiębiorców odróżnia od siebie poszczególne formy reglamentacji działalności gospodarczej oraz uwypukla występujące pomiędzy nimi jakościowe odrębności. Ustawa – Prawo przedsiębiorców wprowadza trzy zasadnicze różnice pomiędzy koncesjami (z jednej strony) a zezwoleniami (z drugiej strony).
Po pierwsze, koncesje na działalność gospodarczą mają występować w dziedzinach mających dla państwa szczególne (kwalifikowane) znaczenie – ze względu na bezpieczeństwo państwa lub obywateli albo inny ważny interes publiczny – i w których ważne względy interesu publicznego przemawiają za tym, aby poddać je najmocniejszej formie reglamentacji, jaką jest koncesja, i nie zastępować jej łagodniejszymi formami reglamentacji lub całkowitą dereglamentacją. Z kolei zezwolenia na działalność gospodarczą mają występować w dziedzinach działalności gospodarczej, które też są dla państwa ważne, ale nie są jednak tak strategiczne jak dziedziny objęte koncesjami i w których można wprowadzić łagodniejszą niż koncesja formę reglamentacji.
Po drugie, koncesje mają być udzielane w formie decyzji administracyjnych uznaniowych, co oznacza, że organowi koncesyjnemu ma przysługiwać możliwość wyboru rozstrzygnięcia odnośnie tego, czy danemu przedsiębiorcy udzielić koncesji czy też odmówić jej udzielenia lub też udzielić jej w zakresie węższym niż określona we wniosku, nawet jeżeli dany przedsiębiorca spełnia wszystkie ustawowe warunki udzielenia koncesji. Natomiast zezwolenia na działalność gospodarczą mają mieć charakter decyzji administracyjnych związanych, co oznacza, że organ zezwalający będzie miał obowiązek udzielania zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej po stwierdzeniu, że przedsiębiorca spełnia wymagane prawem warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie objętym obowiązkiem uzyskania zezwolenia.
Po trzecie, kompetencje do udzielania lub odmowy udzielania koncesji na działalność gospodarczą mają co do zasady przysługiwać ministrowi właściwemu ze względu na przedmiot działalności gospodarczej wymagającej uzyskania koncesji. Natomiast zezwolenia na działalność gospodarczą mogą być udzielane przez różne organy lub jednostki, stosownie do treści przepisów ustaw odrębnych.
Oprócz koncesji i zezwoleń na działalność gospodarczą, ustawa – Prawo przedsiębiorców przewiduje jeszcze trzecią formę reglamentacji działalności gospodarczej, jaką jest wpis do rejestru działalności regulowanej. Wpis ten ma być stosowany w przypadku tzw. działalności regulowanej, czyli działalności określonej w ustawach odrębnych, której wykonywanie warunkowane jest uprzednim spełnieniem przez przedsiębiorcę określonych ustawowo warunków. Po ich spełnieniu oraz po uzyskaniu wpisu w rejestrze działalności regulowanej przedsiębiorca może legalnie rozpocząć wykonywanie danego rodzaju działalności regulowanej. Ustawa – Prawo przedsiębiorców odsyła do przepisów ustaw odrębnych w zakresie normowania takich kwestii jak: warunki wykonywania działalności regulowanej oraz tryb uzyskiwania wpisu do rejestru działalności regulowanej i wykreślenia z rejestru.

OGRANICZENIA KONTROLI WYKONYWANIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ
Co do zasady kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorców ma być przeprowadzana na zasadach określonych w ustawie – Prawo przedsiębiorców, zaś w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się w odniesieniu do kontroli przepisy ustaw szczególnych. Ustawa przewiduje wyłączenie stosowania przepisów ustawy regulujących kontrolę działalności gospodarczej przedsiębiorców w przypadku, gdy zasady i tryb kontroli wynikają z ratyfikowanych umów międzynarodowych albo bezpośrednio stosowanych przepisów prawa Unii Europejskiej.
W ustawie – Prawo przedsiębiorców zachowuje się zamieszczone w u.s.d.g. przepisy o kontroli działalności gospodarczej dotyczące: przyznania przedsiębiorcy odszkodowania za szkodę na skutek przeprowadzenia czynności kontrolnych z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej; obowiązku planowania i przeprowadzania kontroli po uprzednim dokonaniu analizy prawdopodobieństwa naruszenia prawa; zakazu wykorzystywania w postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karnym skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy takich dowodów, które zostały przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli; uprzedniego uprzedzania przedsiębiorców o kontrolach; zakazu podejmowania i prowadzenia więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy, z określonymi wyjątkami; ustalenia czasu trwania wszystkich kontroli organu kontroli u przedsiębiorcy w jednym roku kalendarzowym; książki kontroli; zakazu ponownej kontroli; sprzeciwów przedsiębiorców wobec kontroli i ich załatwiania; rodzajów kontroli o szczególnym reżimie prawnym. Zachowuje się również wprowadzoną 1 stycznia 2017 r. instytucję skargi do sądu administracyjnego na przewlekłe prowadzenie kontroli

ZASADY OPRACOWANIA PROJEKTÓW AKTÓW NORMATYWNYCH Z ZAKRESU PRAWA GOSPODARCZEGO
W przepisach rozdziału 6 ustawy zatytułowanego „Zasady opracowania projektów aktów normatywnych z zakresu prawa gospodarczego” ustanowione zostały zasady opracowywania przez podmioty posiadające inicjatywę prawodawczą (za wyjątkiem obywateli, którym przysługuje prawo inicjatywy ustawodawczej na podstawie art. 118 ust. 2 Konstytucji RP; art. 71 ustawy) projektów aktów normatywnych określających warunki podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej, a także zasady monitorowania praktycznych skutków obowiązywania już uchwalonych tego rodzaju ustaw.
Przede wszystkim przed rozpoczęciem prac nad przygotowaniem i wprowadzeniem do systemu prawa aktu normatywnego z zakresu prawa gospodarczego należy dokonać analizy możliwości osiągnięcia celów tego aktu za pomocą innych środków (interwencja legislacyjna jako ostateczność) oraz oceny przewidywanych skutków społeczno-gospodarczych, w tym oceny wpływu na sektor MŚP, a także oceny zgodności projektowanej regulacji z przepisami ustawy. Został ustanowiony obowiązek dążenia do ograniczania nakładania obowiązków administracyjnych oraz obowiązków informacyjnych oraz projektodawca ma obowiązek unikania nadmiernego regulowania dziedzin objętych implementowanymi przepisami prawa Unii Europejskiej ponad to, co jest konieczne do ich prawidłowego wdrożenia.
Jeżeli w związku ze stosowaniem aktu normatywnego określającego zasady podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej ujawnią się istotne rozbieżności w wykładni prawa lub znaczne ryzyko, że ten akt normatywny powoduje istotne negatywne skutki gospodarcze lub społeczne, Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców będzie mógł skierować, do właściwego ministra lub organu upoważnionego ustawowo do opracowywania i wnoszenia do rozpatrzenia przez Radę Ministrów projektów aktów normatywnych, wniosek o przygotowanie oceny funkcjonowania tego aktu normatywnego lub jego części, wraz z uzasadnieniem.